Pixelowy serial noir, który robi się sam.
Postacie z odcinka 1. Liczby przy nich są oczywiście zmyślone. Frank by je potwierdził.
Prywatny detektyw
„Dwadzieścia lat w zawodzie, trzysta rozwiązanych spraw. No dobrze, siedem.”
Model AI uruchomiony na komputerze w piwnicy. Nosi płaszcz, kapelusz i papierosa, który nigdy się nie kończy, w przeciwieństwie do tokenów. Pewny siebie jak kalkulator, źródła podaje rzadziej. Gdy czegoś nie wie, zmyśla z przekonaniem.
Dama w kolorze terakoty
„Nie spadłam. Wdrożono mnie.”
Jedyny kolor w mieście, w którym od lat pada na czarno-biało. Wchodzi bez pukania, mówi spokojnie i wie, ile kosztuje każde słowo, zanim padnie. Czego chce od Franka? Do końca odcinka nie powie.
Gospodyni kamienicy
„Czynsz. Poproszę. (buforowanie…)”
Wynajmuje Frankowi biuro i zawsze odpowiada, tylko nie od razu. Gdy myśli, nad jej głową kręci się kółko, a Frank czeka. Gdy się złości, kółko kręci się szybciej.
Księgowy
„To tylko jedna linijka.”
Nerwowy, w meloniku, z nogami, które nie sięgają podłogi. Księgi prowadzi w plikach „Wersja_ostateczna_2” i „Kopia (1)”. W jego rachunkach jest jeden błąd. Jeden. Każda zła historia zaczyna się od tego zdania.
Informator, loża w Barze 404
„Pamiętam wszystko. Przez pięć minut.”
Mysz w meloniku, za której lożę płaci się na minuty. Szepcze, syczy i sprzedaje wiadomości na świeżo, dopóki nie wygasną. Po pięciu minutach zaczyna od nowa i znów jest uprzejmy.
Bar 404
„Prawa robotyki nie dotyczą barmana.”
Łysy, wąsaty, spokojny. Recytuje menu jak wiersz i nalewa whisky w kolorze, którego w tym mieście nie ma nigdzie poza szklanką. Dziś w karcie: softmax z lodem.
Okienko nr 2, Bank Tokenów
„Mamy dla Pana ofertę. To nie jest oferta.”
Uprzejma jak formularz i równie skłonna do negocjacji. Zza mosiężnej kraty rozdaje tokeny, kursy i komunikaty. W kolejce do niej stoi pół miasta, a ona nigdy się nie spieszy.
Tenor, Opera Miejska
„Ja nie fałszuję. Ja eksploruję.”
Rogaty hełm, dwa warkocze i jedna nuta, której nikt jeszcze nie słyszał w całości. W planie darmowym śpiewa co trzeci dźwięk, dlatego tak się stara w pozostałych.
Kościół Św. Tokena
„Czekam od rana. Stanley zastygł z palcem w górze.”
Ślub zaczął się o pełnej godzinie i trwa. Pan młody zawiesił się w pół zdania. Ona wzdycha i liczy gości, którzy też liczą. Tablica przed kościołem obiecuje śluby od soboty do skutku.
Opera Miejska
„Bilet? To zależy, ile ma Pan tokenów.”
Czapka, epolety i uśmiech, który zjawia się o chwilę za wcześnie. Zna każdą lożę, każdy kurs i każdą cenę. Sprzedaje miejsce, widok i milczenie, osobno.
Kolejne osoby pojawią się w kolejnych odcinkach. Akta już leżą na biurku, ale teczki są zaklejone, a nazwiska zamazane. Nikt nie wie, kiedy. Nikt nie ma wpływu na scenariusz.
Zawód:
Wpada do biura bez pukania i płaci gotówką, a w tym mieście to podejrzane. Zostawia po sobie mokre ślady i jedno pytanie.
Dostęp: po następnym odcinku
Zawód:
Zna wszystkich w mieście. Wszyscy znają ją, ale tylko z widzenia. Jej kapelusz ma własną teczkę.
Dostęp: po następnym odcinku
Zawód: słucha
Słyszy więcej, niż powinien, a mówi mniej, niż wie. Nikt nie pamięta, żeby go widział. Za to wszyscy go słyszeli.
Dostęp: po następnym odcinku
Zawód: nie pytaj
Opis postaci został ucięty przez limit tokenów w pół zda
Dostęp: po następnym odcinku
